
بعضی ها مثل من وقتی به نیمه شعبان نزدیک می شوند یاد بلبل امام زمان شهید حاج شیخ احمد کافی می افتند. زبان های ما هنوز عادت نکرده نام کافی را با شهید ببریم مردم فکر می کنند کافی اتفاقی کشته شد. ولی طبق شواهد موجود و تحقیق دوست عزیزم آقای کریمی این سانحه ساختگی بوده و از قبل برنامه ریزی شده بوده. همه قضایا از این جا شروع می شود که ساواک مرحوم کافی را در فشار قرار می دهد که باید در مهدیه مراسم نیمه شعبان بگیرد . ولی از آنجایی که امام خمینی (ره) آن سال را گفته بودند مراسم جشن برپا نکنید کافی هم به خاطر علاقه به امام از برپایی جشن جلوگیری کرد. ساواک وقتی از شهید کافی برای گرفتن جشن نا امید شد. دستور داد یا باید جشن برپا شود یا باید بروی مشهد. کافی هم مشهد را انتخاب کرد. قرار بود شهید کافی و خانواده با هواپیما به مشهد بروند ولی با دخالت سواک این کار صورت نگرفت. البته نه این کار بلکه از سوار شدن بر قطار و اتوبوس هم جلوگیری کردند و گفتند با ماشین شخصی مسافرت کنید . این هم دلیلی بر سوء ضن داشتن به جان شهید کافی. دوست عزیزم در کتاب کافی شهید نیمه شعبان چند دلیل بر عمدی بودن تصادف شهید کافی ذکر کرده:

مهمترین دلایل بر عمدی بودن صحنه تصادف شهید حاج احمد کافی(ره)
1- راننده مرحوم کافی ، شخصی بود به نام جعفر عنابستانی اهل آبادان و کارگر سابق چاپخانه که بر خلاف میل مرحوم کافی و با اصرار خودش برای ایشان کار می کرد. وی تذکرات مرحوم کافی و خانواده وی مبنی بر آهسته راندن ماشین را نادیده گرفته و با سرعت رانندگی می نمود.
2- در این تصادف همه سرنشینان خودرو صدمه دیده بودند مگر شخص راننده که کاملا سالم مانده بود
3- خودروی او با یک دستگاه خودروی ارتشی تصادف کرده بود.
4- بعد از تصادف خودروی ارتشی به سرعت از صحنه تصادف دور شده، و صحنه تصادف به هم زده شده بود.
5- پلیس راه از دادن کروکی صحنه تصادف خودداری کرده و پلیس مشهد را مسئول این کار دانسته.
6- بر اساس نقشه ای که پلیس محل از صحنه تصادف کشیده بود، راننده مرحوم کافی مقصر شناخته شده بود.
7- مامورین ساواک، از ملاقات خانواده مرحوم کافی با راننده جلوگیری کرده بودند و پس از پیروزی انقلاب اسلامی متواری شده و هیچ اثری از او در دست نیست و تابحال کسی او را ندیده.
8- در بیمارستان قوچان هنگامی که همسر مرحوم کافی بستری بود ماموران رژیم در همان روزهای اولیه تصادف، برای استخلاص ظاهری و قانونی راننده کافی ، رضایت نامه ای تهیه و تنظیم نمودند و آن را با اثر انگشت همسر بیمار، مجروح و بیهوش کافی در بستر بیماری ممهور نموده و با خود بردند.