گاهی خوبه به عقب برگردیم که کجا بودیم به کجا رسیدیم چه عقایدی داشتیم و داریم و از همه مهمتر فکر کنیم از حالا چه کاری کنیم.از اولین باری که پست وبلاگی گذاشتم نزدیک به ۱۴ سال گذشته اتفاق های کوچک و بزرگ افتاد و این زندگی و عمر گذشت و الان به این فکر میکنم که چقدر خوبه انسان شاد و سالم زندگی کنه و امروز من این حس خوب رو به شکر خدا دارم
میخواستم خیلی از پست ها رو حذف کنم ولی گفتم بزار باشه و سیر فکری خودت رو ببین و خیلی برام جالب هست هنوز عده ای وبلاگ نویسی میکنن با اینکه دوران خودش رو پشت سر گذاشت . الان وبلاگ حکم ویدیو قدیم داره برای زمانی که سی دی اومده بود😄
ولی فکر میکنم آرامش وبلاگ خیلی بیشتر از جاهای دیگست و هنوز هم برای کسانی که نوشتن دوست دارن میتونه جالب باشه
من این روزها دهه سوم عمرم رو دارم طی میکنم در کنار همسر و فرزندم سپهراد و با امیدی فوق العاده زیاد به آینده ای بهتر و زیباتر که مطمئن هستم خداوند برای هر کسی که بخواد و تلاش کنه میسر میکنه
چيزي شبيهه معجزه يود براي من ، همه تيكه مينداختن كه آره پارتي داري فلان داري... ولي خودم ميدونستم كه هيچ كسي رو نداشتم جز دعاي خير مادر و مادربزرگم ،هر چند دايي عزيزم يه روز بهم گفت ممكنه دلايلي براي اينكه افسر شدي بوده باشه مثل نمرات يا.. خلاصه به محض اينكه فهميدم افسر شدم وسايلم رو جمع كردم رفتم مهمان سراي گروه ( آسايشگاه افسران) كه از هر لحاظ بهتر بود ، حداقل اين بود كه همه ليسانس و فوق يا دكترا بودن و زندگي مسالمت آميز در جريان بود بر خلاف آسايشگاه سربازان! حالا نوبت تقسيم بين يگان هاي گروه بود ، هر كسي خودشو به در و ديوار ميزد جاي خوب بيفته! من هم از اين قائده خارج نبودم و هر روز يه جايي سرك ميكشيدم تا ببينم كجا بهتره تا همون جا پذيرش بشم ، هر چند زياد فايده نداشت و اصل كار روزي بود كه امير محترم گروه سرتيپ ناصحي براي تقسيم ما تصميم گرفتن ، روزي كه با فرمانده محترم گروه جهت تقسيم ملاقات داشتيم هر كسي هر هنري داشت رو رو ميكرد! من هم از اونجا كه در زمينه نرم افزاري و كامپيوتر تا حدودي وارد بودم به امير گفتم در زمينه تايپ و كامپيوتر ميتونم كار كنم ، اسمم رو نوشتن و قرار شد بررسي بشه.. چند روز بعد هم يعني روز تقسيم ديدم همه رفتن جز من! حدس ميزدم منو براي شعنا ( شعبه عمليات نيروي انساني) خواسته باشن كه همينطور هم شد ، همه هم دوره اي هاي من كه دوره كد پدافند ديده بودن افتادن گردان 351 توپ 23 ميلي متري و من خوشحال هم رسته اداري پرسنلي خوردم، خوشحالي هم داشت. كار من شروع شد و بعد طي كردن مراحل گزينشي و حفاظتي بالاخره مشغول به كار شدم ، هر چند اشتغال من در آجوداني بيش از دو ماه نشد و به خاطر مسائلي ترجيح دادم به گردان ديگري برم كه از لحاظ مرخصي بهتر از گردان قبلي من هستش هر چند كارم اين روزها فوق العاده زياد شده..
همینطوری میشه همه دوس دارن پوشاک فروشی بزنن ، هر چند می گفت بازار تعریفی نداره.. بین حرفاش شروع کرد به درد دل کردن و اینکه دو ساله درگیر یه مریضی شده ، موهای صورتش یه قسمتی ریخته بود و تازگی به سرش هم زده بود و کامل بعضی جاها رو سفید سفید کرده بود ، اصطلاح علمی این مریضی رو نمیدونم ولی فکر کنم همون پیسی عامیانه باشه ، این پسر مجبوره واسه اینکه زیاد جلب توجه نکنه سرش رو با دستمال ببنده و تیپ اسپورت بزنه که به دستمال سرش بیاد ، حالا چرا کلاه سر نمیزاه نمیدونم ، خودش گفت میخواد بره کلاه گیس بزاره.. وقتی به صورتش دقت کردم با اینکه تیغ کرده بود ولی کاملا مشخص بود موهاش ریخته ، دستش هم همینطور بود.. همین لحظه بودم به خودم گفتم خاک بر سرت سعید.. این پسر بیماری داره و مجبوره سرش رو با چیزی از دید ملت قایم کنه چرا زود قضاوت کردی! تازه توی دانشگاه هم بهش گیر داده بودن مجبور میشه سرش رو نشون حراست بده و این جریان رو که میفهمن ازش معذرت خواهی میکنن و گیر نمیدن بهش
